kekvekahve

karmakarış rapunzel (küçük -tercihen kız- çocuğu olanlar ne demek istediğimi anlar)

2012-01-12T12:43:00.003+02:00

Ne yalan söyleyeyim beklediğimden de iyi başladı yeni yıl.

Başbaşa kalmış, herkesi ve herşeyi dışarıda bırakmış, daha farklı, daha olgun, daha içine dönmüş, daha duyarlı bir üçlü olarak sanki...

Üstü üstüne konan her bir tuğlasına küfrettiğim bir otelde kalmanın uzlaşmaz çelişkisi bile bozamadı bu haleti ruhiyeyi. Zira o soğuklarda katılacağımız bir düğüne en yakın mekanlardan tekiydi sanırsam.

Sanki çok yorularak hele hele son aylarında tümüyle yorularak geride bıraktığım 2011'in izlerini silercesine dindim, bir çay gibi demlendim ve dinlendim.
Çok sevdiğim şehre 2 günlük dönüş yapmamın katkısı var mıydı bunda hiç ama hiç emin değilim...

Zira her seferinde gördüklerim akıl tutulması gibiydi.

Kentsel dönüşüm denen şeyin aslında bir güzel şehrin berbat edilmesinin resmiydi. Üst üste konan her bir tuğla için küfretmek bile artık olanaksızdı.

Tuğlalar çok, çok, çoktu, hatta yoktu,onun yerine başka bir ahlaksız ve akılsız mühendislik anlayışı vardı.

Bir zamanlar bu ülkenin içine edenlerin hukukçular olduğu yöndeki fikrime artık, mimarlar, mühendisler ve aç gözlü müteahhitler de pek tabii ki dahil olmuştu.

Dikey olarak gelişen şehirlere bir diyeceğim yoktu, yatay olarak gelişen şehirlere bir diyeceğim olmadığı gibi.

Ama önce enine işgal edilen sonra dikine ucubeleşen ahtapot gibi şehirlere diyecek şey elbette çoktu.

Yol kenarlarında heyulaları geçtim de, Suadiye gibi şeker mi şeker en fazla 4-6 katlı binalardan oluşan mahalle içlerine 12-13 katlı sözde rezidansları kondurmak...

Bense sevdiğim şehre döndüğüm hissini unutmamak için, son iki gelişimde de denizin kıyıcığından ayrılamıyorum.

Boğazın öte yakasına bakışlarımı değdirmemeye çalışarak sadece suya, sadece kıyıya bakıyor, sonra hala bozulmamış mahalle içlerine doğru sokuluyorum.

Gördüklerimi unutmak için, hiç görmemiş olmak için....

Biz var ya biz küçük Amerika bile olamayız. O kadar aptalız ki...

fotoğraflar karmakarışık....tıpkı rapunzel gibi, tıpkı şehir-i İstanbul gibi...

2012 ye bu şarkı ile merhaba...

2012-01-02T11:58:00.000+02:00

2011 e fotoğraf kareleri ile veda.

2012-01-02T11:57:00.001+02:00

2011-12-30T13:28:00.000+02:00

2012 extravagance değil de extra mutlu, extra huzurlu, extra sağlıklı, extra bereketli geçer mi dersin?

Dilerim geçer, dilerim geçer...jingle jingle...

pilli bebek - eylül akşamı

2011-12-27T13:01:00.000+02:00

Madem 2011 de çokça dinledik bu şarkıyı,

ve de çokça güzel bir şarkı,

yıla onunla veda etmek gerek o zaman,

ha, bi de yılın şarkısı seçmek gerek.

fifi...

2011-12-16T23:43:00.002+02:00

fififlowers...

Havaya giremedim diye düşündüm önce,

Ağaç süslemeyeceğim bu sene, diye sonra.

Kızımla girdiğimiz bir alışveriş merkezinin "extravagance" dekoru karşısında afallamakla birlikte yine de inadına girmedim havaya.

Derken, genelde, her yıl Aralık ayı ortalarında yazmaya, süslemeye, çekmeye başladığımı ....

beraberinde, kasım ayında bir dert, bir tasa,bir sıkıntı ile kıvrandığımı gördüm.

Arşiv bloglamalarımda.!!

Bi de baktım, hiç bişey değilde bu şeker mi şeker çizimler havamı değiştirmekle kalmadı, savurup üfledi beni.

Yeni yıla, gelecek pırıl pırıl umut dolu...

yeniyıla.

sen çok yaşa e mi fifi...

güle güle kasım...

2011-11-30T15:24:00.002+02:00

Bazen güle güle demeyi bilmeli insan, bir aya, yağmurlu, hüzünlü, karmaşık bir aya.
Mesela aylardan Kasım'a.

Bazen, hiç istemese de insan,
bir mevsime, sıcak bir mevsime, sevdiği bir mevsime güle güle demeyi bilmeli.

çok sevdiği kitabı okurken elinden bırakmayı,
çok sevdiği ve çok içtiği çayı içmeyi bırakabilmeyi.
İnsan;
çok konuşurken bulduğunda kendini konuşmaya,
çok suskun bulduğunda kendini susmaya ara vermeyi bilmeli.

Bırakmayı bilmeli insan,
Ara vermeyi bilmeli,
Güle güle demeyi bilmeli,
Bir güne, bir mevsime, bir kitaba, bir aya..
mesela aylardan Kasım'a.
tık...tık..http://www.youtube.com/watch?v=Z4hVCvab9X8&feature=related

kasım bitti bitiyor..

2011-11-21T11:51:00.000+02:00

Bu ay da bitti bitiyor,

Ama bitmeden bir şeyler yazmak lazım.
Akılda tutulanları,
Tutulamayıp unutulanları.
Önce hatırlayıp,
sonra yazıp,

en sonunda da ayı öyle uğurlamalı.

kasım.

2011-11-01T17:25:00.001+02:00

çok ara verdim,

hem böyle bir tarihe not da düşmek gerek,

sayısal açıdan güzel bir tesadüf,

güzel bir gün.

bu aralar,

yıllar sonra,

yeniden,

buna takılıyorum,

öyle işte.

bahar güzeldir, hele ki sonbahar..

2011-10-10T13:39:00.000+03:00

Hafif esen rüzgardan ürperip sırtımıza bir hırka alamadan, delice yağan yağmurların altında kaldık.

Tatlı tatlı, aheste aheste değil de birden bire geliverir buraya yağışlar, yağmurlar, sıcaklar.

Burası da böyle işte. Gelgit akıllı.

Sonbahar temasının işlendiği okullarda bu hafta ev ödevimiz değişik renk ve büyüklüklerde sonbahar yaprakları toplamaktı.

Biz de öyle yaptık.

Özlenen pembe botlar ve şemsiyeler eşliğinde başladık yaprakları toplamaya, taa ki birden bastıran yağmurun altında sucuk gibi ıslanıp bir oraya bir buraya kaçışana kadar.

Yaprak topluyorduk biz iki, anne kız.

Sarı kahverengi, kırmızı ve alacalı tonlarda...

Olsun,
ne olursa olsun,
bahar güzeldir, hele ki sonbahar.

bunun adı sıkılmak mı?

2011-09-29T16:56:00.000+03:00

Tam tamına 2 yıl olmuş buralara geleli. Evi sırtlanıp yüklenip taşınalı.
Miniğimin lüle lüle saçları düzleşti artık. Tombul yanakları da.
Bir kedinin fotoğrafını çekmeye çalışan ellerindeki yumuklar bile.

Geldiğimiz yılın sonbaharında denize, kuma, iyota hasret hep kıyılarda idik. Denizlerde. Çakıl taşlarının üzerinde.

Bugünse sonbahar demek okul demek, sezonu çoktan kapatıp evlere girmek kısaca buralı olmak demek.

O artık okula giden, okulun kapısında bağırarak ağlayan- neyse ki bir haftadan az sürdü ağlama meselesi- dometes var diye verilen sabah kahvaltısını külliyen reddeden bir abla!

İki yıl öncenin sonbaharına inat, yerleşme, demir atma duygusu bu sonbahar bende, bir demir alma duygusuna yerini bıraktı.
Çok erken, gerekli mi tartışılır, uzun mesafelerde mi, hayır kısa. Mesela kent içinde.

Başka evde mesela,
başka renklerde,
kokularda, seslerde,
Hazır kılıç çiçeğim de uzadıkça uzamışken...

Ne bileyim böyle işte...
Hiç olmadı, eşyaların yerinde, çerçevelerdeki resimlerde, koltukların deseninde, evde çalan müzikte, kokulu mumlarımda bir değişim, küçücük de olsa bir değişim yapma zamanındayım.

kirpi,uğur böceği, kanguru... şimdilik.

2011-09-21T14:45:00.001+03:00

Pastırma sıcaklarını atayıp kışı beklemeye kalkmak düpedüz aklı bir karış havada "polyana" olmak demek.

"Polyana"cılığın da belli bir standardı normu olsa gerek...

Yine de ben pencere önünde oturup, kahve yudumları eşliğinde kışı beklemeye devam ediyorum.İnadına.

Çoğu sıcak da olsa buralarda, günler aylar hızla gelip geçiyor.

Haziran başı itibari ile başlayan sıcaklar bizim ufaklıkların park arkadaşlığını sona erdirdi.

İki yıllık bu "park kreşi" dostluğunu, hepsinin kayıt dışı ve gerçek dışı doğum günlerini kutlayarak kapattık.

Bu erken doğum günü fotoğrafları mayıs sonu-haziran başından.

Ne de olsa eylül demek okul demekti ve her biri ayrı okullara ayrı arkadaşlıklara uçuşup gitti.

Mayıs ayında kirpiydik.

Eylülde

olduk uğur böceği.

Okulda ve sınıfta dersen kangru, hem de "sorumlu kanguru".

Gelecek günler değişik çiçeklere ve böceklere gebe... ne mutlu bize.

yoksa eylül mü geldi?

2011-09-01T16:32:00.001+03:00

Datça, marmaris, bozburun ve her şeyine bayıldığım selimiye-hisarönü koylarından akdenize geçişimiz yumuşak olsun diye, yer yüzündeki en engin kumsal Patara ve yıllarca sevmekten vazgeçmediğim Kalkan dönüş rotamızın son duraklarıydı. Fotoğraflar oralardan.

Ama her yerin her yıl daha da canına okunan diyarlarda yaşadığımızdan, uzun aralardan sonra yeniden karşılaştığımız bu güzel yerlerde, sevincimize, dağa taşa eklenen eklemlenen her bir yapı için de ayrı bir iç sızısı düpedüz üzüntü eşlik etti.

Eve döndük, döner dönmez kapıyı çalan uzun bir bayrama, yağmurla gelen bir eylül ve de verilmiş bir söz eklenince; her sonbahar olduğu gibi bu sonbahar da, çıralı-olympos, dedik.

Yayıldığım çardaktan, kızımın denizde çimmesini fırat bilip de yazıyorum bu yazıyı.

O meşum filmden dolayı mı, uzun bayram tatilinden mi, tatil bilincinin ziyadesi ile artmasından mı, bir kısım politikacının sıklıkla dillendirdiği refah düzeyinin sözüm ona artmasından mı,

yoksa, sonbahar dediysek de 1 eylülün bahardan bile sayılmayacak kadar erken olmasından mı, bilmem?...

Kalabalık, fazla vıcık vıcık, ziyadesi ile sıkışıkbu yerlerde 2. günümün derhal bitmesine katkısı olsun diye yazmaktayım bu yazıyı.

Sonrasında hemen evime dönmek, bir nebze serin sabahlara uyanmak, sabah kahvemi pencere önünde içmek, kitaplarımı okumak, bu yılki kışımı beklemek istiyorum.

bu kadar yaz bana yeter,
nasılsa,
nasıl demişti şair: yaz geçer, gene gelir...
sevgiler,

Ama hayat dediğin, sen plan yaparken olup biten değil midir zaten?

2011-08-29T12:46:00.000+03:00

Yoğun geçen temmuzun ardından bütün bir sıcak ve tozlu ağustosu püfür püfür diyarlarda geçirecek, aylardır yazmadığım blogumun her günününe küçük bir not küçük bir resim ekleyecektim.

Ama hayat dediğin, sen plan yaparken olup biten değil midir zaten?

Püfür püfür diyarları tüm bu tozlu ağustos boyunca olmasa da yarısı boyunca gezdik tozduk.

Yetmeyenler oldu elbet.

Bir ömür boyunca tekrar tekrar gelmek, her koyunda saklanmak, her bükünde gizlenmek gerek.
O kadar sevmek yani bu yerleri. O kadar sevmek...

temmuz bitmeden tarihte bugünüme not.

2011-07-26T16:15:00.001+03:00

yaz günlerinin düşmeyen hararetine gündemin sıcaklığı da eklenince içimden ne yazmak geçti, ne okumak, ne görmek ne de duymak.

90'lı yılların yaşlı, kanlı, sapmış ve saptırılmış haberlerinin geç kalmış müjdecisi gibi olan kara ana haberleri dinleyemiyorum,

termometrelerin sınırları zorladığı hava haberlerini de...

temmuz başında,

istanbul ziyaretinde her köşeden fışkıran ve kentin kalan silüetinin içine eden, kentsel dönüşümden ancak ve ancak heyula ve çirkin yapı dikmeyi anlayan zihniyete güzelleme yapamadan...

tünele on adım kala, caddenin en sevdiğim tarihi yapısının altını mesken tutmuş, "..babaaaaaa babaaaaaaaa o kızı bana alsanaaaaaaa" diye caz yapan gençlere sevinemeden,

temmuz sonunda,

bu kıza...

en çok da, yıllarımızı, çocuklarımızı, topraklarımızı, dünyamızı zehirleyen....

ülkemizi sonrasında tüm dünyayı kanser gibi saran bu söyleme ve anlayışa..,

üzülüyor, kahroluyor, umutsuzlanıyorum.

bu yıl

temmuz

başlamadan bitsin

bu yazı ile.

beach party...

2011-06-27T18:16:00.000+03:00

Hiç katılmamıştım,

Çıplak ayak kumsalda, ayakların suda dans etmek, zıplamak pek eğlenceliymiş.

Hash yavrum hash ile mental olarak kafa barıştırmasam da , night HASH olayı, kumsal partileri süper.

Müzikler süper.

Kaçırmamak lazım.

2011-06-22T13:17:00.000+03:00

Bu yıl "Haziran ayı" hediyem konusu itibari ile aynı kalmakla birlikte, saray bahçesinden çıkıp rotasını bambaşka bir yöne çevirdi.

Böyle bir rotada, böyle bir atmosferde müthiş bir akustikle dinlenebilecek en iyi müzik dinlendi.

Su gibiydi...

yıllar....yüzler....

2011-06-16T15:33:00.000+03:00

yıllar....yüzler....

2011-06-16T15:31:00.001+03:00

Yıllar geçiyor.

Yüzler değişiyor.

Bir yıl önce böyle,

bir yıl sonra böyle..
Günler bir anlamlı, bir çoşkulu, bir mutlu, bir hüzünlü.

Yüzler bir anlamlı, bir perişan, bir kızgın ve öfkeli, bir neşeli, güneşli ve güleç...

ama her daim aydınlık olmalı.

bugün de diğerleri gibi bir gün,

sıradan ....

ve öylesine bir gün işte...

Doğada küsmek kırılmak yok. Sadece kabullenme ve sonrasında neşe var.

2011-06-07T14:34:00.004+03:00

Hava fotoğraflarda günlük güneşlik görünse de, hava şartları açısından en zorlayıcı yürüyüş bu oldu.

Önce yağmura tutulduk beş dakikada sert ve yoğun bir doluya, sonra tekrar yağmur ve sonra doluya, sonrası ise gökkuşağı::))

Derelerden geçtik, en su almaz botlar sularla doldu. Üç gündür de kurumayı beklemekte, bahçede güneşin alnında.

Şu sırıtan sevgili erkek kardeş tümü ile ıslak, tümü ile:)) Yüzünde vazgeçmiş insanların rahatlığı, huzuru ve neşesi var.

Bendeniz, 5 liraya aldığı eşek ölüsü yağmurluklar için fırça attığım adamın yağmurluğunu geçirdiğimden üstüme, az hasarla atlattım olayı.

Eskiden, bir takside veya arabada giderken o heyula şehirde, yanı başımda duran otobüste konserve gibi sıkışmış insanlara bakmaktan utanırdım, sonra bir yerde sıcak bir şey yerken ya da içerken camın önünde beliren insanlara çoğunlukla da çocuklara bakmaktan..

Bugünse göreceli de olsa eşit refaha sahip bu şehirde, işte çevremde herkes sırılsıklam olmuş üşüyüp titrerken bu denli korunaklı olmak utandırdı az biraz beni. En çok da kendiminkini evde unuttuğumdan onunkini sırtıma geçirdiğim eşe karşı.

Bu yürüyüşte beni en etkileyen, doğa kızıp köpürünce ona kafa tutmanın anlamsızlığı nedeni ile her yerin her şeyin sus pus olması.

Sakinleşir sakinleşmez ise, en başta kuşların o çoşkun cıvıltıları ile, sonra ise neredeyse her bir yaprağın barış ve neşe çığlıkları atması.

Doğada küsmek kırılmak hiç yok, hiç yok. Sadece kabullenme ve sonrasında neşe var.

sagalassos

2011-06-07T13:50:00.001+03:00

Burada yer gök insanlık tarihinin ayak izleri ile dolu.

Her köşe başında, her dağın yamacında, kıyıda ya da bir dağın önünde veya arkasında bazen de neredeyse zirvesinde.

Çocukluğumdan beri bu kentte (ve yakın çevresinde) hiç çaba sarf etmeden bu ayak izleri, bu çok eski ayak izleri hep karşıma çıktı.

Şimdi de biraz daha sokulunca doğanın içine, biraz daha adımlayınca dağları tepeleri birer sürpriz gibi dikiliveriyor önüme...

(fotoğraflar sevgili yürüyüş arkadaşım Mikaile'nin gözünden)

Oculi pictura tenentur, aures cantibus...

2011-05-31T17:08:00.000+03:00

"gözler resimle büyülenir, kulaklar müzikle"

cicero, akademia,

2011-05-28T23:36:00.000+03:00

Buradan yazıyorum,

Başka bir gezegene inmiş gibi hissediyorum,
Yıllardır planladığım, ertelediğim, önem ve önceliğini gözden geçirmediğim bu büyülü yerlerde gezerken ben,
ürperiyorum,yer yer garip bir sükunete, yer yer şaşkın, neşeli bir enerjiye bürünüyorum,

İçgüdüsel olarak kapıları çekiyorum,

Çok eskiler, çok virane ve de güzeller,

Yüzlerce kapıdan görebildiklerim, çekebildiklerimle,
Güzel Kapadokya'ya tekrar gelirim umuduyla yarın evime dönüyorum.

terapi III...

2011-05-25T12:36:00.000+03:00

terapi II...

2011-05-25T12:33:00.005+03:00

yine dantel yine dantel...

benim için belirli aralıklarla,

bir,

yer gök dantel halleri...

terapi I .....

2011-05-25T12:20:00.000+03:00

Dantel, minder, çiçek...
Eski bir mindere yeni bir kılıf,
Renkli iplere rengarenk çiçekler,
Ve annenin kullanmadığı dantelleri.

Peki ya ben;

2011-05-18T14:30:00.000+03:00

Peki ya ben;

Bu filmle başlayan, bu filmle kafaya iyice taktığım, biz böylesi yaşlanırken Jeff Bridgess'in gençlik hayali gibi karşımıza dikiliveren bu adamı, içimde sır gibi sakladığım değil de el aleme ifşa ettiğim aşkım ilan edebilir miyim?

aşk.

2011-05-18T14:25:00.002+03:00

Acaba kimimizin, aslına bakarsan hepimizin, içinde tuttuğu ve kimselere anlatamadığı bir aşkı var mıdır?

2011-05-09T13:41:00.000+03:00

Evlilik yıl dönümü ile anneler gününün; sevgili olmakla anne olmanın birbirine karıştığı, çakıştığı, kaynaştığı, tam da bir birinden doğduğu bir hafta sonu geldi geçti.

Gündemde, ne seviyesiz politika, ne iş, ne dert ne tasa...

Gündemde sadece köy kahvaltısı, bahçe keyfi, katalogda gördüğü papatyalı bahçe sandalyesi stoklarda tükenmiş diye göz yaşı döken miniminnacık kızım vardı.

Bir de o papatyalı sandalyeyi bulmak, almak, eve gelince bahçeye, odasına, ayna karşısına, üst kata, tekrar alt kata indirmek çıkarmak, katlamak ve de açmak vardı.

Bu hafta sonu papatya kıvamındaydı, sadece sarı beyaz değilde, ortası sarı, yaprağı pembe, yanakları lila, gözleri siyah ha bi de beyazdı.

2011-05-06T13:40:00.004+03:00

Bu yıl bana özel tasarlanmış ajandamda, boynu bükük bir çocuk dururken "adaletin" önünde, bugün hepimiz boynu bükük durmaktayız yine "adaletin" önünde.

Seçimler oldu olacak.

Yine koca bir millet; aptallığı, eğitimsizliği, cahilliği, kısıtlanmış ve kısıtlanmaya devam edecek özgürlükleri ve en çok da aç gözlülüğü oylayacağız hep birlikte.

Siyasetin dünü karanlık ve karamsardı, yarını içinse hala yeterince mavilik beyazlık yok ufukta.

Dün yağmur ve şimşek vardı burada, bugünse aydınlık ve ferah bir ufuk görünmekte.

Halkının refahı ve mutluluğuna adanmış anayasalar...

2011-05-04T17:19:00.001+03:00

Anayasa tartışmalarını dinliyorum dün gece saat 23.00 sularında.

Artık birçok tartışma programının kadrolu elemanları haine gelmiş, sevdiğimiz, sevmediğimiz, samimi, samimiyetsiz onlarca aynı isim karşımızda. Ara ara yeni yüzler, bazılarıysa bir daha yüzünü görmesek türünden...

Son zamanlarda, dinlemekten ziyade artık bu insanları, onların en çok ağız şekillerinden, sonra gözlerini devirme biçimlerinden yola çıkarak, ait olduğunu düşündüğüm fraksiyon, sahip olduğu ahlak ya da ahlaksızlık, samimiyet ya da samimiyetsizlik üzerine kafa yorduğumu, ne yalan söyleyeyim kolaycılığa kaçtığımı görüyorum.

Sonra yine görsellik yerini işitselliğe bırakıyor bende...

Basından izlediğim kadarıyla muhafazakarlığı ile eleştirilen Macar Anayasasının açılış cümlelerinden birine takılıyorum:

"Bu Anayasa ile Macar Halkının refahı ve mutluluğu amaçlanmıştır..." cümlesine mesela.

Çirkin sözler çıka çıka çirkinleşen ağızlardan, kötü baka baka kötürümleşen gözlerden kopup, bir halkın refah ve mutluluğu üzerine hayallere kapılıp gidiyorum.

2011-04-28T17:37:00.001+03:00

Cücelerin, 23 Nisan'ı da Paskalyası da neşe içinde geldi geçti. Oynadılar, zıpladılar, dans edip resim yaptılar...
oh valla...

paskalya ve angelika

2011-04-25T16:05:00.001+03:00

Keyif yaparken bahçede; ben, klasik müzik sever iyo, sumi ve niloş; bir yandan saksı boyayıp bir yandan müzik dinlerken ve kahve içmeyi planlarken...

Her sabah pencereden bakıştığımız, ben pencere önü kahvem ve kitabımdan birkaç sayfa ile güne merhaba derken; o her daim çiçek gibi balkonunda bir şeyler yerken, içerken, yazarken, boyarken bakıştığımız...

Yaşının 60'ı geçkin olduğunu, çiçek sevdiğini, bişeyler yazıp çizmeyle haşır neşir olduğunu düşündüğüm...

Her fırsatta bahçesine inip çiçeklerle tek tek ilgilendiğini gördüğüm,

Kocasına alamanca, ağaçları nasıl budayacağı yönde talimat verdiğini duyduğum,

Sabahları karşılıklı kahvaltı ettiklerini, ancak günün geri kalanında tek başına balkonunda sessizlik içinde, tek kelime etmeden oturduğunu en azından hafta sonları gözlemlediğim: karşı bahçe komşum.

Azdan da az Türkçesi ile Sumi'nin paskalyasını kutladı, elleri ile düzenlediği bu tabakla.

Türk usulü tabak boş dönmez misali, geri dönmesi mümkün olmayan plastik tabağı çöpe atıp yeni bir plastik tabağa keki benden kreması Niloş'tan şahane kestaneli tiramisumuzdan ikram ettim de ooo lalala.. diyerek kabul etti.

Adını sordum...

Angelika'ymış...

2011-04-22T12:27:00.001+03:00

Yeşili bol suyu bol, güneşi ve neşesi bol bir haftasonu olsun ...

Ve 23 Nisan kutlu, mutlu, çocuklarla şen olsun, dilerim.
(Fotoğraflar: Murat Yalçın-yakışıklı kardeş:)

bizim bahar hallerimiz...

2011-04-19T18:12:00.001+03:00

Madem bugün sıradışı biçimde blogla haşırneşirim. O zaman günü bizim bahar hallerimizle ve "cepaynası"nın güzel mimi ile noktalayayım.

Bahar geldi hoş geldi...

2011-04-19T18:07:00.000+03:00

2011-04-19T18:05:00.000+03:00

aslında adı nisan olsun istemiştim ben...

2011-04-19T17:52:00.000+03:00

İstemiştim de aramızdaki bir anlaşmaya uygun ve adaletli davranınca Sumru kuş oluverdi adı.
Geçen Nisan'dan bu Nisan'a
Bir yılda olan bitene bak sen...

Hayat dediğin şey, sen kovaladıkça elinden avucundan kaçıveren midir?

iki çocuk...

2011-04-19T13:30:00.000+03:00

“iki çocuk rahatlıkla oturduğumuz kapının eşiğine
kendi başıma zor sığıyorum bugün
büyüdükçe insan yalnız mı kalıyor ne?” Sunay Akın

zanlı ay........

2011-04-18T18:02:00.000+03:00

Cumartesi ortalıkta gene dolun ay geziyormuş, anlaşılan o ki.

Bahçede arkadaşlarla yapılan keyifli gecenin bitiminde yakaladı beni.

Öyle keyifli ki, şarabın yerini rakıya bıraktığı türden hem de...

Ama benim için bitmedi işte gece.

Keyif gereğinden fazla uzayınca keyifsizleşiyor.

Saat başı kalktım, saate baktım.

Kızıma baktım.

Ara ara camdan dışarıya baktım.

Aynada kendime baktım, ne oluyor yahuu türünden.

Pazar gecesi Çıralı dönüşü çıkıverince karşıma, araba camından baktığım gökyüzünde...

Anladım ki zanlı ay....

Canım Yanıyor (Hümeyra)

2011-04-13T13:06:00.000+03:00

bir aradayız hepsi bu...

2011-04-13T12:48:00.000+03:00

Bir de bu film var ki; sıradan yaşamlardan sımsıcak yalın anlatımlar sunan. İnsanın içini ısıtan, gülümseten, bir daha izlesem duygusu bırakan...

Bu Fransızlar güzel hikayeler anlatıyorlar bizlere..

Kaybeden amcalar kulübü:)

2011-04-11T14:46:00.001+03:00

(orjinal kaybedenler)

Herkesler izleyince, işin içinde Nejat İşler'de olunca, tıssız adam tadında olmaz diye- şeytanın bacağını Ayı Yogi ile kırdığımdan mütevellit- sinemada izledim filmi.

Başı itibari ile hiç de içine çekmedi film beni, samimiyetsiz geldi. Diyaloglar kopuktu, cümlelerin başı ile sonu tutmuyordu. Seks sahnelerine değinmeyeceğim bile...Alından ter akıta akıta utana sıkıla çekilmez ki bu sahneler kardeşim, çekmeyin o zaman. Başka bir anlatım yolu bulun, di mi ama?

Efendim, gel gelelim filmin görüntülerine diyeceğim yoktu. Görüntü yönetmenin eline sağlık, fotoğraf kareleri tadında İstanbul görüntüleri, diyaloglardaki kopukluğun aksine görüntülerle sahne geçişlerinin sağlanması Türk filmleri için değişik ve hoş bir tarzdı.

Amma samimi bir Türk filmi izlemek isteyenler için son dönemde en sevdiğim "Uzak İhtimal"e bir kez daha atıf yapmadan geçemeyeceğim.

Kaybeden amcaların filminin sonunda anladıklarım çok dar ve sığdır, onlar da şunlardır:
-Nejat'a kanma,
-Ora Olympos değil,
-Kadıköy de o kadar kalabalık değil.

Bir film eleştirmenliği kompleksimi daha burada tatmin ettim. Önce aileme, sonra canım eşime, kızıma, blog yaratıcılarına ve buradan sayamadığım emeği geçen herkese teşekkür ederim.

Sevgiler, saygılar,

Mariana Montalvo, La Libélula

2011-04-07T12:47:00.001+03:00

Dinlemekten hiç bıkmadığım, hatta dinleye dinleye bozduğum bir albüm. Tam 6 ya da 7 yıl önce bir dünya güzeli getirmişti bana bunu, o zamanlar yaşadığı amerikanın bostan pardon boston memleketinden.

Gününüz böylesi bir müzik gibi coşku dolu geçsin.

Ve illa ki bu albümü edinin.

memleketin gündemi toz duman, buradaysa dumanlı olan sadece dağlar

2011-04-05T11:59:00.004+03:00

Memleketin gündemi toz duman. Herkesin bildiğini burdan tekrarın hiçbir anlamı olmasa da; kuyuya bağırmak gibi, bir dosta derdini açmak gibi, günceye sır düşmek gibi, yeterince cesur olamadan içtekileri tam anlamıyla dökemeden, cılız sesler çıkarıveriyoruz bazen.

Benimki de gayya kuyusuna bağırma misali:

Dramatik yaşam öyküleri dinleyen meslekler vardır. Bu öyküleri binlerce milyonlarca kez dinlemekten duyguları, sinir uçları en fazla nasır tutmuş, içleri en fazla şişmiş olanlar da olsa olsa hakim ve savcılarımızdır sanırım. Zira ülkemiz insanlarının derdi bitmez.

Mesela, en basitinden, gönderdiğimiz evrakları, erzakları, yeniyılı karşılama hediyelerini, dostlara içine mutluluk ve sevgi notları düşülmüş kitapları ve nicelerini taşıyan fazlaca sayıdaki kargo firmalarının binlerce-milyonlarca sayıdaki çalışanlarından; mesela servis şoförlerinin günde 13-15 saat aralıksız, öğle arası molası olmaksızın, fazla çalışma ücreti almaksızın, araçtan inmeksizin saatler ve saatler boyunca asgari ücretin biraz üzerinde bir ücrete çalıştırıldığını ve bunun gibi ve daha da beteri yüzlerce iş kolu olduğunu biliyor muydunuz?

Tabii ki biliyordunuz, biliyorduk.

Haklarını aramak için toplamda 5 bin onbin liralık tazminat alabilmek için açtıkları davaların yıllarca ama yıllarca sürdüğünü biliyor muydunuz? Oysa ki o yerlere, o tazminatların, hızır gibi yetişmesi gerekirken...

Tabii ki biliyordunuz, biliyorduk.

Bir de çok istisnai davalar var; 2010 yılı Aralık ayında açılan 2011 yılı Mart ayında jet hızıyla bile değil adeta kanatlanıp uçarak karara bağlanan davalar var, biliyor muydunuz?

Tabii ki biliyordunuz, biliyorduk ama ille de bilmiyoruz diyorsanız tıkır da tık...

Yargının da tıpkı hastaneler gibi, okullar gibi özelleştiğini biliyor muydunuz? Ama bunun öyle AKP döneminde filan olmadığını, aslında çok uzun yıllardır olageldiğini, aha da Anayasa değişikliğine evet diyenler yüzünden oldu denmemesi gerektiğini biliyor muydunuz? Tabii ki biliyordunuz, biliyorduk.

Aksinin kolaycılığa kaçmak olduğunu bildiğimiz gibi. ve vesaire ve vesaire...

Neyse bizim bu dar alanlarda gündem güzel.

Gözlerimiz alabildiğine yeşile bakıyor, sular gamımızı alıyor.

kuzu kuzu mee bin tepemee, olayıdır bu....

2011-03-29T19:08:00.003+03:00

Kuzu muştulamış yine; idama karşı değilim diye... Nicedir, sıklıkla, hiç farkında olmasa bile o, yaklaşık 19 yıl önce neden hukuk fakültesi anfilerinde muştulamalarını dinlemediğimi hatırlatıyor bana. O zamanlar kısıtlı kitlelere konuştukları için daha mı az zararlıydılar acaba?
Sen çocuğu, kadını, aileyi korumakta bu kadar aciz kal...
Sen katili, tecavüzcüyü, hırsızı, faşisti etkin ve seri bir yargı yolu ile yargılama, yıllarca bunaltan, bıktıran, isyan ettiren dava süreçlerinden sonra verdiğin mahkumiyetleri genel aflarla, özel aflarla kuşa çevir...
Sonra tüm suçluları sokağa sal.
Ve akabinde de idama karşı olma, hatta sıcak bak.
Uygun adım geriye..........marş............

Bu ülkenin başına ne geldiyse, çapsız hukukçulardan geldi zannımca.

2011-03-25T17:03:00.002+02:00

Love, Sex, Money...

işte bütün mesele bu???

Fashion tv izlerken koca sarelle kavanozunu kaşıklamak nasıl bir ruh hali ve de davranışıdır acep?

a.Nasılsa asla öyle olamayacağım?
b.Aman allahım ben ne yapıyorum, bu kavanoz, bu kaşık, bu tat :)?
c.Fazladan bir kaşık daha yesem ne çıkar ki?
d.Yıllardır bizi kontras renklere alıştırdılar, şimdi böyle baştan aşağı bir renk uyumu da neyin nesi?
e.Hepsi ya da hiç biri.

Bahar demek yaz demekti değil mi? Yaz demek deniz, deniz demek mayo ve bikini hatta daha da ileri gidersek mayokini...

Bahar başlangıcının hata bu hafta sonunun tadını kaçırmadan bu yazıyı burada kesmek gerek, değil mi?

İyi hafta sonları efem,

ve yine bahar...

2011-03-17T18:06:00.000+02:00

Demem o ki, benim bünyem şaşıp o şehri terk ettiğimden beri, sanki o mega kentin de bünyesi şaştı gitti. Çarşamba, perşembe,cuma kar kış kıyamet, iş güç nedeni ile yolda bile yürüyemezken..
Cumartesi orta şekerden hallice,
Pazar ise şekerli ballı, bir nevi yaz baygınlığında geldi geçti.
Biz gene döndük başa, yani bıraktığımız yerden bahara...
Dur bahar, kaçıp gideyim deme hemen, daha işimiz var senlen.

kış...

2011-03-17T18:05:00.001+02:00

Tam da karşılamıştık ya baharı..?

Peki nereden çıktı ki bu kış? Bu kar, bu kıyamet..?

Bu kadar batmışken hiç beklenmedik bir anda kara, kıyamete...
Bu kızılca kıyamete...
Eee, onu da görmeden olmaz, dinlemeden olmaz.
Çünkü o çok ünlü, çok yakışıklı, çok gezen, çok okuyan ve çokça da konuşan...
gerisiyse getto ve de metto...

bahar...

2011-03-17T17:43:00.003+02:00

Tam da baharı karşılamışken biz buralarda...

Bir ben, yanı başımda bir Hollandalı, geride bir uzakdoğulu, beride Run Antalya için rotayı buralara vurmuş bir İstanbul gurubu ve benim çekidecik aile fertlerim..

Masaları atmışken sıcacık kumları üzerine Çıralı sahilinin, sırtımızı vermişken toros dağlarına...

Önümüzde rakı olmasa da buz biralar, patates cipsleri,salatalar, kalamarlar...

Ayaklarımızın altında kumlar, karşımızda uçsuz bucaksız ıssız bir koca sahil...

blog, rejim ve de spor arasındaki şu görünmez bağ...

2011-03-01T17:40:00.003+02:00

sascalia
Anladım ki;

Blog yazmak da spor yapmak gibi. Erteledin mi, tembelleşiyorsun. Beden kasların olmasa da beyin kasların tutuluyor, kütür kütür oluyor her yanın. Yeniden esnemek, yeniden açılmak zor geliyor.

Anladım ki;

Blog yazmak rejim yapmak gibi. Aklındakini not etmedin mi, bir köşede tutmadın mı, pazartesi sabahına öteledin mi, hem senin, hem memleketin, hem-i de dünyanın gündemi bir anda gümbürtüye gidiveriyor.
Aklında evirip çevirdiğin yavan kalıyor.

Anladım ki,
Blog yazmaya, rejim yapmaya, spor yapmaya ya başlayacak ve hiç ara vermeyeceksin...

Ya da hiç başlamayacaksın....

Uzak kaldın mı çok, yeni haberin olur ondan budan....
(ufizy...iyi fikir valla)

burada hava daha güneşli bu aralar, deniz daha mavi...

2011-02-07T17:34:00.000+02:00

Fincanlarım da değişiyor, altında yerini alan kitaplarım, dergilerim de.

Daha bir önceki sayının başucumda aldığı yerin sıcaklığı soğur soğumaz, son makalesi biter bitmez, bir Amargi yokluğuna düşüşüm var ki, evlere şenlik.

Elime teslim etmeyi beceremeyip de hiç bilip tanımadığım koşuma bırakılmış yeni yepyeni bir amargi derginin peşine düşmeler, amargi grubu ile yazışmalar, kargocuyu şikayet etmeler, bunca iştah karşısında bekletilmeksizin bir yenisinin daha elime ulaştırılma çabaları son günlerin gündemi bende.

Havalar daha güzelce. Yağmurlar ve gri bulutlar bir süreliğine terk ettiler bizi. Deniz daha da mavi, yüzler daha da güleç ve güzel.

Gündemde bir sürü abuk sabukluk, olaylara yaklaşımlardaki rezaletler, ölmüş kadının cesedi soğumadan, "sorun kerataya evli barklı kadını ne diye gece evine götürüyor" gibisinden, en kabasından, en yontulmamışından martavallar...

Politikadaki kısırlıklar, ekonomideki rezaletin son perdesi haberler...

Burada havalar daha güneşli bu aralar, deniz daha mavi...

güneşin bilinmedik bir yan etkisi: şımarıklık

2011-01-27T18:09:00.001+02:00

İstanbul'da yaşadığımız dönemde ve annemin bize yaptığı ziyaretlerde onda tesirini fazlasıyla gördüğüm, bu güneşin bilinmedik yan etkisi, görünen o ki, ziyadesiyle bende de var artık.

Efenim şımarıklık olarak baş gösteren bu yan etki; güneşe gereğinden fazla maruz kalan bünyelerde, 2 bilemedin 3 gün havanın kapatması ile ruhun daralması, için sıkılması, eve kapanma, dışarı çıkmaktan imtina etme şeklinde ortaya çıkıyor.

Hal böyle olunca yaklaşık bir haftadır kapalı havaların etkisi ile; bu haftaya kadar güneşten şaşmış şımarmış bünyem hemen şımarıklık yan etkisini gösterdi ve kendini ev ile iş arasındaki iki mekana sıkıştırdı.

Bugünse güneşin ışıltısına, şakayıkların beklediğimden de erken masamı süslemesinin getirdiği neşe eklenince; rüzgarlı ama bir o kadar ışıltılı havada kendimi dışarı attım.

Her yere yürüyerek gidilecek güzellikte bir gündü bugün. Ama ben geç kaldığım için tıngır mıngır tramvaya atladım. Zaten topu topu altı bilemedin yedi durak olan tramvayın ilk durağında tanıdık bir yüz bindi tramvaya. Tanıdık ama hiç tanışılmamış bir yüz. Nereden, nereden diye gözümü diktiğim ; daha fazla kabalaşmadan allahtan, hemen anımsadığım sevgili Mutfakta Zen. Aslında uzundur tanışmak istediğim, aynı şehirde çok yakınlarında olduğum, kurslarına çok katılmak istediğim ama hep daha geç haberdar olduğum Mutfakta Zen. Hep planladığım son derece plansız kendimi tanıştırdığım Mutfakta Zen.

Gün güzel ve süprizli başlayınca devam edermiş ya...
Büromdaki kahve kesmeyince bir kahve molası için daldığım mekanda, karşımdan gelen ve kendini tanıtan, yüzümü hemen facebooktan anımsadığını söyleyen, yıllardır görmediğim, Antalya'dan kaçıp Bodruma yerleşen lise arkadaşım.

Birkaç adım sonra, o enfes ladinler, sedirler arasındaki yürüyüşümüzde bize liderlik eden değerli bir doğasever dostumuzla karşılaşmak. Ayak üstü yürüyüş batonları üzerine laflamak.

Daha da adımlayınca şehri, yetiştirme yurdu çocuklarını okullarına kabul etmek istemeyen bir "öğretmen/müdür" arkadaşın kabul edilmez ayrımcılığına idari bazda bir mücadele başlatmış gerçek bir öğretmen arkadaşımla karşılaşmak ve ayak üstü nasıl destek vereceğimizi tartışmak.

Tam da bu kent de çığrından çıktı, gereksiz büyüdü diye şikayete başlamışken; neyse ki hala ufacık bir kent olduğunu, hala avuç içi kadar olduğunu görmek.

Bugün ne mutlu bir gün.

p.s.bir İstanbul güzellemesi gibi görünse de her şehre her yere ençok da benim doğa yürüyüşlerime yaraşan bir şarkı, tam da bu.

2011-01-19T12:01:00.002+02:00

Daha bir ya da iki haftalıktı karnımdaki can,
Uzun bir yürüyüşe çıkmıştık,
Uzun ve acı bir yürüyüşe.
Elim sevdiğim adamın elinde,
İyi misin diye soruyordu bana sık sık,
Yürüyebilecek misin daha?
........
Acaba kaç kişi hamiledir bu yürüyüşte benim gibi diye sordum?
Acaba kaç kişi koyar kız ya da erkek, yeni doğacak canının adını "Hrant", diye sordum?
Bir Hrant öldürürlürken binlerce Hrant doğabilir mi bu topraklardan, diye sonra?
Buna cesaret edebilir miyiz, diye de?
.............
O gün karnımda bir haftalık olan bebeğim bugün 3 yıl, 4 ay aldı ömür yürüyüşünden.
Adı Hrant olmadı.
Ahlakı, vicdanı, insanlığı, cesareti, doğruluğu Hrant olsun dilerim.

2011-01-11T14:48:00.001+02:00

Yeni yıl hoş geldi ama beni pek de hoş bulmadı.

Zira 31 Aralık gecesi kapımı çalan yeni yıl, bohçasında kocaman bir bel tutulması da getirdi beraberinde.

Ertesi sabahı ve bir sonraki sabahı anlatmayacağım bile.

Sadece Sumru'ya artık onu kucağımda taşıyamayacağımı anlatmak zor oldu.

Merdiven inip çıkmaları, az uzun yollarda mırıldanmadan yürümeyi ya da pusete binmek istememek gibi bir lüksünün artık kalmadığını...

Velhasıl yeni yılın 2. işgünü acılar içinde de olsa,işin aciliyeti nedeni ile, yataktan kalkıp masa başında 3 saat oturuşumu, hemen ertesinde doktorun alışveriş dahi yapmayacaksın, uzun yürümeyeceksin demesine rağmen bir İstanbul seyahati sıkıştırmamı, "acı patlıcanı kırağa çalmaz"a bağlıyorum.

İlk yasakları seyahatle delmem yetmezmiş gibi içine bir tahtakale turu, bir beyoğlu gezmesi ve kişiliği kadar resimlerinin çok etkileyici olmadığını düşündüğüm bir Frida sergisi sığdırmamı, akılsızlığa mı "kırağı"lığa mı versem bilemedim. Sanırım bu kararı az sonra gideceğim kontrolde doktorum verecek.

Yeni yıl geldi, hoş geldi. Biraz ağrılı geldi ama dirayetli de geldi.

Şimdi yavaşça kalkıp doktor yolunu tutmak lazım. Yasakları, kuralları iyice bir dinlemek lazım. Akılları başa acilen devşirmek lazım.

yıl bitmeden...

2010-12-29T18:02:00.000+02:00

2010'un getirdiği pek çok güzellik var hayatımda.

Bi kere hiç tanımadığım ama çok iyi tanıdığım, hiç görmediğim ama yüreğinin en derinlerini gördüğüm, özü güzel, sözü güzel, yüreği de yüzü de güzel Nevin var...

Beste var, cep aynası var, minimalist var, eski dostlar ve her yeni gün eklenen yeni blog arkadaşlarım var...

Sonra yollar var hayatımda, dağlar, yaylalar, patikalar, ağaçlar var; dokunduğum, havasını soluduğum.

Özgürlüğüm var, tadını doya doya çıkardığım, çalışmanın amaç değil araca dönüştüğü bir hayat anlayışı önümde....

Ortak zevklerimize bir yenisinin eklenmesi var sonra. Aramızdaki tüm uzlaşmazlıkları çözüveren, unutturuveren bir ortak paydada daha buluşturan...

Ve kızım, böceğim, her şeyim, her şeyin başında ve her şeyin üstünde olan...

2011, içinde çok fazla "bir" içerse de; "bir"in, birliğin, başlangıçların, sağlığın ve mutluluğun, yeni, yepyeni heyecanların yılı olsun dilerim herkes için.

Mutlu mutlu yıllar:)

torosların bağrı

2010-12-28T17:28:00.001+02:00

Yeryüzünün her köşeye cömertçe kondurduğu balerinlerine (ladinler ve sedirler), sise, pusa, tüm bu dramatik ve aynı zamanda şahane atmasfore, benim kulağımdaki bu tınılar çok ama çok yaraştı...
Teşekekürler Toroslar, Beydağları, Sedirler, Ladinler, adını sayamadığım bütün güzellikler...

torosların bağrı

2010-12-28T17:16:00.001+02:00

torosların bağrı

2010-12-28T17:14:00.001+02:00

Artık daha fazla paylaşmayayım demiştim ama Torosların, Beydağlarının bağrındaki o gizli yaylalar, yayla yolları,doğanın balerini sedirler ve ladinler paylaşılmayacak gibi değildi ki.

2010'u en güzel biçimde uğurlamanın bir yolu da bu olsa gerek.

kırmızılar, mumlar, şarap ve aralık...

2010-12-24T17:07:00.002+02:00

Ortalık şıkır şıkır.

Yani blog alemi.

Öyle güzel ki sayfalar, ışıl ışıl, pırıl pırıl.

Her yerde iyi fikirler...

Her yerde güzel fikirler...

Her birini uygulamaya kalkmak zor, ama tüm bu renklere, kokulara, mumlara, biblolara dayanmak daha zor.

Aralık ayını güzelleştiren, iyi fikirler veren herkese teşekkürler buradan.

kırmızılar, mumlar, şarap ve aralık...

2010-12-24T17:07:00.000+02:00

hurma ağacı ve besteci Kreisler

2010-12-20T18:08:00.001+02:00

Buralarda da soğuk fena bastırdı.

Fırtına aldı götürdü her şeyi.
Ağaçlar devirdi, dallar kırdı, tabelaların yönünü şaşırttı, hatta kuzenlerin otoparkının damını bile uçurdu.

Şimdilerde ise sakinledi ortalık. Yağmur dindi, fırtına kopup gitti..

Buranın vahşi havasını bilen bilir, şaşırtıverir adamı.

İşte bu fırtına sonrası, bahçemdeki hurma ağacının bir iki yaprağı kopuverince atmaya kıyamadım da, bu sene de bu dalları süsleyeyim istedim.

Bu kente en çok hurma ağacı yakışmaz mı?

süslü püslüydü herkes..

2010-12-17T18:31:00.000+02:00

süslü püslüydü herşey..

2010-12-17T18:28:00.000+02:00

gece mesaisi...

2010-12-10T15:13:00.001+02:00

Kuzum dün orta düzeyde ateşten muzdaripti. Erkenden uykunun kollarına bıraktı kendini. Ara ara dudaklarım alnında, ilgi bekledi benden...
Bir diğer kuzuş var, o da doğum günü telaşından muzdarip. yoğun ilgi alaka bekliyor benden. Hal böyle olunca dün gece bizim salonda fazla mesai vardı.
Müzik vardı sonra, şahane latin amerikalı kadın sesleri...
içine limon, zencefil ve biberiye eklenmiş yeşil çay da cabası.

eve dön büyüsü..

2010-12-08T17:56:00.000+02:00

Bir İstanbul kaçamağından sonra işe döndüğüm ilk gün bolca dert dinledikten sonra, evi terk eden eşe dön çağrısına ilişkin mevzuat, kitap karıştırdım da, bi de google da arama yapayım dedim.

Sürprizi bol sağ olsun bu meretin. Zira karşıma çıkanlardan biri de "evini terk eden eşe dön büyüsü" idi.

Çok çaresiz kalırsak önermeyi düşünüyorum.

Hepinize iyi akşamlar,

mim mimimimimimim

2010-11-26T13:01:00.001+02:00

Sevgili arkadaşım minimalistten:)

1-En sevdiğiniz kelime: edebiyat

2-Nefret ettiğiniz kelime: entel

3-Ne sizi heyecanlandırır: seyahat planları

4-Heyecanınızı ne öldürür: o planları sürekli ertelemek

5-En sevdiğiniz ses: sabahları uyanır uyanmaz duyduğum kızımın sesi

6-Nefret ettiğiniz ses: kendi bağırışım

7-Hangi mesleği yapmak istemezsiniz: düşünürsek eminim çoktur, ama dekorasyon işi ile uğraşmak, ya da seyahat yazıları, yeni yerler ve mekanları tanıtan, yazan bir gazeteci olmayı çok isterdim.

8-Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz: dansçı, yazar, ressam kısaca sanat dallarına yeteneğim olsun isterdim.

9-Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz: Marilyn Monroe. Bir avuç insanın gördüğü hayattaki yanlış seçimlerimi, tüm dünyanın gözü önünde yapmış olurdum böylece.

10-Nerede yaşamak isterdiniz: Roma fena olmazdı.

11-En önemli kusurunuz: politik olmayı becerememek.

12-Size en fazla keyif veren kötü huyunuz: her fırsatta bir köşe kahvesinde bir şeyler içip bir şeyler okumak, ve her fırsatta bunu yapmak, yapamadığımda da yapmak için fırsat kollamak.

13-Kahramanınız kim: Zelda Fitzgerald

14-En çok kullandığınız kötü kelime: küfür haznem fena değil.

15-Şu anki ruh haliniz: 2 gün önce şekerliydim, dün acı bugün orta şekerden halliceyim.

16-Hayat felsefenizi hangi slogan özetler: sloganım yok ama bir ŞARKIM var.

17-Mutluluk rüyanız: bir kitap dükkanı; kahve kokan, kitap kokan.

18-Sizce mutsuzluğun tanımı: sürekli kuşku duymak, önce kendinden sonra herkesten.

19-Nasıl ölmek isterdiniz: allah güzel ölümler nasip etsin, dersem.

20-Öldüğün zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini isterdin?Geri dönün size üye olarak kabul edemeyeceğiz, fena olmazdı bu:)

çanları çalmalı, ışıkları yakmalı...

2010-11-24T16:33:00.002+02:00

2010'u erkenden gönderme isteği ile dolup taşıyorum şu aralar.

Aralık gelmeyi bilmedi, soğuklar keza öyle.

Gözüm şimdiden hediye paketlerinde, kurdelelerde...

Ne yapsam ne etsem diye düşünmekte, bu yıl bir an önce gitsin diye sabır sabır sabırsızlanmaktayım.

Oysa, bilakis 2010 oldukça güzel geçti. Belki 2011 daha da güzel geçecek diye bu telaşım.

Fotolara bakılırsa, yılı ne denli güzel uğurlarsam, ertesi yıl o denli güzel geçecek gibi.

Benim gibi şimdiden içi kaynayanlar var, onu da biliyorum:)

2010-11-23T14:01:00.000+02:00

O koskoca bayramın ilk 3 gününü, bayram sabahına uyandığım ağır bir bel tutulması ile yarım yampirik yürüyerek geçirdim. Buna rağmen tüm bayram boyunca bir oradaydık bir burada. Şehrin içinde de olsak olmadığımız yer sadece evimizdi.

Oysa bu 10 gün için planım, kahve içmek, dekorasyon dergisi bakmak, yan gelip yatmaktı.

Kitap okumak, melankolik müzikler dinlemek, dönüp dönüp bunu dinlemek, ha bi de onca tatlıya şekere inat diyete başlamaktı...

Yaklaşan yağmurlara bakarsak, önümüzdeki hafta sonu tüm bunlara daha uygun sanki.

bizim evin iyosu...

2010-11-11T18:31:00.000+02:00

Söylemesi ayıptır bu bizim evin kedisi.

Yok yok canlısı da var ve adı da "iyo". Anlamı ayrı bir yazı konusu.

Efendim ben evlendiğimde, bonus olarak bir ev kedisi ile de evlendim. Halbuki onca yaşıma rağmen, evde hiç hayvan beslemeyi düşünmemiş ve istememiştim. Gerçi adamın bir kedisi vardı ben de bunu biliyordum ancak, herkesin tahmin edeceği gibi önce imzayı basalım, nasılsa bir çaresini buluruz diye düşünüyordum.

Biraz daha ciddi olmak gerekirse, inanınız allahtan olsun(!!!) alışırım diye düşünüyordum. Aşkın gözü kör, sevdiğim adamın bir uzantısı, bir kusuru ve ben onu da seviyorum diye düşünüyordum. (buraya kadar hayvan düşmanı bir portre çizdim, farkındayım. ama inanın öyle değil)

Ben sadece sadece, tıpkı Avrupalı milletin deyimlerinde olduğu şekliyle, eşcinsellere verdiği onayın aynısını veriyordum evde hayvan besleme olayına (...eşcinsellere karşı değilim, sadece yatağımdan uzak olsunlar....).

Bunu ev hayvanlarına uyarlarsak, hiç karşı değilim, hatta konu komşumun, arkadaşımın evinde bir ev hayvanı varsa bayılırım, öperim oynarım, ama kendi evimden uzak olsun, mümkünse.

Neticede aşkın ömrü malum yazar tarafından 2 den 3 çıkarıldı ya, çok yerinde bir karardı bu, katılıyorum kendisine. Bizim de aşkımız dolu dolu 3 yıl sürdü, biter bitmez de, kedi dışarı demeden ben, allahtan, benim yerime jinekoloğum söyledi bunu. Kedi dışarı, eğer bebeğiniz hiçbir sağlık riski taşımasın istiyorsanız; dedi. Hepsi böyle düşünmüyor olabilirdi, ama benim doktorum böyle düşünüyordu ve benim de buna hiçbir itirazım yoktu.

O güne kadar, sahibine bağlı ve keyfe keder bir hayatları olduğu için evliliğimizin ilk günlerinde, varlığımdan pek hoşnut olmadı İyo. Az biraz kayınvalidelik yaptı bana anlayacağınız. Millet biri ile idare edemezken bana piyangodan iki tane çıktı. Şaka şaka, en azından İyo'ya haksızlık etmeyeyim!

Hem bi kaç kez bardaklarımı bile kırdı!

Efendim benim aşırı titizliğim, kaprislerim, üzerine hamile kalmam felan derken İyo'cuk önce Üsküdar Çiçekçi'deki evli çocuksuz evimizin bahçesinde buldu kendini.

Sonra o bahçeli evimizden Otağtepe'ye bir apartmanın 4. katına taşınınca biz, üstelik o evde bir de bebek odası döşenmişken, kedicik kendini, kayınvalidemin evinin bahçesine buldu.

O da benden feyz almış olacak, kendi kayınvalidesinin evinin önündeki bahçeye gönderdi zavallı kediyi, tee Balıkesir, Susurluk, Muradiye köyüne.(yuh ki ne yuh)

Buraya kadar her şey hayvan haklarına aykırı biliyor ve kabul ediyorum.

(Bu da bizim eve geldiğinde Sumiş'i de yanına alıp, kesen, biçen, çizen yaratan üreten beter böcek, hemi de çiçek, üstüne üstlük İyo sevdalısı)

Efendim gelelim mutlu sona. Antalya'ya taşınma kararı ile birlikte, evin minik yavrusunun da burnuna kedi tüyü kaçtığından mı ne, gördüğü her kediye çıldırıyor, hem büyüdü de, hem de evin bir bahçesi var, gel şöyle muradiye köyü üzerinden gidelim Antalya'ya dedim de;

İstemeyeyükkk.... dedi.

Velhasıl geldik, elimiz boş bahçe boş. Ama ben biliyorum hayat böyle monoton geçmez, atraksiyon lazım, hareket lazım derken, hop kayınvalidemin kayınvalidesi kediyi istemeyüük dedi.
Neticede kedicik, zavallım, onca zalimin elinde yarı şaşmış, yarı yaşlanmış döndü, dolaştı, geri geldi.

Bunca yılın özrü olarak krallar gibi karşıladık kendini. Balkon, bahçe emrine amade. İlgi alaka gırla. Ziyaretçi kabulleri başladı.

Şimdilik bahçe odasına sadece resmi girdi. Ama ben biliyorum, çok geçmeden kendisi bahçe odasına girecek, sonra yatak odalarına, sonra yataklara, sonra paşa gönlü nereyi çekerse.
İyo yaşlanmış, ben yaşlanmışım, bi de dilinden bal gözünden yaş akan Sumru var.

Sonrası, iylik güzellik...

2010-11-08T18:15:00.000+02:00

Yine de yeterince aydınlıktı, net ve berraktı.

Sıcak,

Sımsıcaktı.

Bir şehir ki, fiziksel olarak- kim ne derse desin- hayı, hayhuyu ve de hayırsızlığı ile insanı yıpratsa da,
yine aynı malum şehir bir insanın ruhuna böyle iyi mi gelir,
ruhunu böylesine mi güzelleştirir...

pek bi titrek

2010-11-08T18:07:00.000+02:00

Öyle allahın kısacık bir gününe, mega bir kenti ve bir elin sayısı kadar insanı yemeli içmeli, geçen acımasız zamana inat uzun uzun sohbetli muhabbetlere sıkıştırmak isteyince, işte böyle oluyor.
Hem flu hem titrek...
Üstelik bir gözün görüyor diğeri görmüyor.

ve akdeniz keçilerinin erkek keçilerinin gözünden

2010-11-04T12:13:00.000+02:00

akdeniz keçileri...

2010-11-04T11:58:00.001+02:00

Şurası açık ki, bu aralar yaşamdaki en anlam yüklediğim, mutlu olduğum, sevdiğim, beklediğim artaksiyon bu yürüyüşler.

Hal böyle olunca da blogda sadece ve sadece buna yer verir oldum. Oysa bu sırada başımızdan geçen ne çok şey var. paylaşmak istediğim, istediğimde zaman bulamadığım, zaman bulduğumdan yazmaktan vazgeçtiğim, şeyler, küçük küçük şeyler...

Artık belki bundan sonra bu gündem düşmeli.

Düşmeden önceyse ;

kendilerine akdeniz keçileri adını veren grubun dişi keçilerinin gözlerinden, birbirinden güzel fotoğraflar size...

beyaz kuş.......

2010-10-20T20:24:00.000+03:00

aklımda çok başka şeyler vardı.

günün hay huyunda uçtular gittiler.

geriye kalan sadece sevdiceğim bu adam....

"Haksızlık etme
Diyorum kendime;
Onurlandırıldın da,
kınandın da sen.
Kendini kül dolu
Bir küpe gödün.
Tersyüz ettin
sevgini eskidikçe.
............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
Elimden tutmuş sevecen gençliğim,
Buzdan bir yolda
Düşe kalka
Yürümeyi öğretiyor
Yeniden bana.
Geçmiş deyince
Sen geliyorsun aklıma.

Sahi sen yaşadın mı;
Var mıydın acaba?
Yaşadık mı seninle
Aynı zaman parçasında?
İri gözlerin,
Sıcaklığın geceler boyu
ve aklığın aklımda.

Senin ağzın tarçın kokardı,
Benimki karanfil.
birbirine karışırdı
Soluklarımız.
Tek başınayız şimdi ikimiz.
bende karanfil,
Sende tarçın kokusu
yapayalnız, kimsesiz................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................Metin Altıok-Hançerin Sapı

ve sevdiceğim bir diğer adam kaldı....

ki bu adam bu adam bildiğin bir deli...

bu kadar yazmak,

bu kadar çizmek,

bu kadar üretmek olmaz ki...

küçük evler, küçük dünyalar bizimkisi....

2010-10-18T15:33:00.000+03:00

Bu iş bağımlılık yaparmış meğer öğrendik.

Evin küçük kızı henüz derin uykudeyken usulca kalkıp yürüyüş çantasını hazırlarken,

ancak o hin olduğu için bütün olup biteni yarı açık gözünden sessizce izlerken,

pijaması ile kucağa alınıp sırtına ince batatniye örtülüp anneannenin kapısı tıklatılırken,

o yarı açık gözün sahibine bir gün önceden trekkinge gidileceği izah edilmişken, neden diye sorduğunda sevdiğimizi ve mutlu olduğumuzu izah etmişken,

ben de trakine geleceğim, dediğinde büyümesi gerektiğini söylemişken,

ona taş getireceğimizi bile vaad etmişken,

anneanne kapısında devir teslim ederken , birdenbire o yarı açık gözün tümüyle ve yanısıra diğerinin de beraberinde ağızın da avaz avaz açılmasına rağmen...

biz ele tutuşmuş iki çocuk gibi,

kaçarak gider gibi,

onbeş günde bir bu yürüyüşleri ve rotasını heyecanla beklerken öğrendik ki,

bu iş bağımlılık yaparmış.

2010-10-18T15:17:00.001+03:00

fotoğraflar ben hariç tüm yürüyüş ekibindeki arkadaşlardan...

2010-10-18T15:14:00.000+03:00

fotoğraflar hayat arkadaşımın gözünden...

2010-10-18T15:03:00.002+03:00

fotoğraflar kardeşimin vizöründen..

2010-10-08T18:15:00.000+03:00

Bol yağmurlu, rüzgarlı bu hafta sonuna en çok kahve kokusu yakışır,
sonra kitap kokusu...
bir de Bach.......

2010-10-08T17:22:00.000+03:00

Manzaradan parçalarla devam....

Hay dilini sevdiğim...

2010-10-05T12:20:00.000+03:00

Masumiyet Müzesi'ni, nedenini bilmediğim derin bir önyargı ile okumayı reddetmemden kısa bir süre sonra çıkan, bu Manzaradan Parçalar, benim için Öteki Renkler tadında, kıvamında bir kitap.

Beni yeniden heyecanlandıran, sabahın erkeninde, daha Sumru uyurken ve kolay kolay uyanma ihtimali de olmayan bir zaman diliminde beni ayağa dikecek denli heyecanlandıran, hatta saati kurduran.

Parmak ucuma basa basa üst kata çıkartan, kahve suyunu koydurtan, sütü ısıttıran, panjurları pencereleri açtırıp serin bir sabahta keyifle okumanın tadına vardıran bir kitap.

Acaba şu bölümü İstanbul'un hangi köşesinde otururken zevkle okurdum, diye düşündüren. Ve her seferinde, o inatla Nişantaş'tan bahsetse de, gözümün önüne Beyoğlunu, Galata'yı getirten.

Ancak kafamı kaldırdığım her seferinde de bahçemdeki yeşil ağaçlara bakarak okuduğum bir kitap, Manzaradan Parçalar.

Dilini, üslubunu sevdiğim Orhan Pamuk, iyi ki varsın.

yürü allah yürü

2010-10-04T17:22:00.002+03:00

Yer gök cennet. Hal böyle olunca biz de yürü allah yürü dedik, dile kolay tam 14 kilometre. Hem ruha hem bedene tümüyle bünyeye iyi gedi.
Şeytanın bacağını kırdık ya, yürü allah yürü, yürü allah yürü...

3 kutladık, 33'ü de kutlar mıyız birlikte:)

2010-09-20T11:07:00.000+03:00

tükürdüğünü yalamak ve türk filmleşme anne...

2010-09-17T13:52:00.005+03:00

Ben neler demişim burada, neler etmişim.

Çağan Irmak amcayı yerden yere vurmuşum, bir daha çekeceği filmi el alemin mizah anlayışına bırakıp, mizaha malzeme olmuşum.

Tüm bunları ne zaman mı idrak ettim, Karanlıktakiler'i izlediğimde.

Yeni filmini de, yine el alemin ağlama oranına göre izleyip izlememe kararı alacağım. Zira yönetmenin baş yapıt niteliğindeki filmleri, anlaşılan o ki, sessiz sedasız ve kısa bir müddet gösterimde kalıp sonra da çekip gidiyor.

Çok gürültü kopardı diye mesafeli durduğum Vavien'i izleyip hayli beğenmemden sonra, Uzak İhtimal ile ne oluyoruz yahu demiştim ki; Karanlıktakiler'den sonra Türk Sineması önünde hop oturdum hop kalktım.

Şimdilerde, günlerdir o dergi senin bu gazete benim, yayınlanmakta olan "vizyona girecek 50 Türk filmini" fena halde markaja aldım.

Daha bizim buralarda birçoğunun gösterim tarihi dahi belirlenmemişken," Çoğunluk" ile Esme Madra ve tüm ekip Venedik film Festivalinden ödülle döndü.

Üniversite yıllarında çıkardığımız amatör bile olamayan dergi için, o aralar yeni kurulmuş Açık Radyo fanatiği, sevdiğim programlarını kaçırmamak için derslere dahi girmeyecek denli ileri giden ben, Ömer Madra'dan bir röportaj koparmayı başarmıştım. Açık Radyo yeni kurulmuştu, çok iddialı bir söylemi vardı. Ömer Madra radyoyu tanıtmak için önüne gelene röportaj veriyordu ve ben de önüne gelmiştim işte.

O, sesi ile büyülendiğim adamın karşısına kalbim küt küt çarpa çarpa çıktığımda; elinde sigara, sararmış ve çarpık dişleri ile gülümseyen ufak tefek adam, beni adeta kolumdan tutup;

-Röportajdan önce kızı yuvadan almam gerek haydi sen de gelsene demişti?
-Ben de mi? demiştim hayretle ve kendimi çok profesyonel zannederek.
- Evet ya, demişti o da tıfıllığıma bakarak.

Beyaz Murat 124 ya da ne bileyim markası Şahin olan arabasına atlamış, yol boyunca da laflamıştık.Turgut Tarhanlı'nın uluslararası hukuk dersinden nasıl da çaktığımı ve geçemediğimi anlatmıştım ona. Bizim Turgut'tan mı yahu, demişti o da.

Sonra arabanın arka koltuğuna miniminnacık, sessiz bir kız oturmuştu. Adı Esme, demişti. Ama ben zaten biliyordum. Dersime çalışarak gitmiştim Madra'nın yanına. Bunun için de yayınlanmış tek romanı olan "Romanımla Sana Bir Ses"i okumuştum. O kitap da zaten biricik kızı Esme'ye ithaf edilmişti.

Açık Radyo sevdam yıllarca devam etti. Fanatiklik düzeyi azaldı belki ama hala sarsılmaz bir inançla fikirlerini ve söylemlerini takip ettiğim ekoldürler benim için.

İşte o yuvadan alıp radyoya getirdiğimiz minicik Esme ve rol aldığı film bugün Venedik Film Festivalinde "geleceğin aslanı" ilan ediliyorlar.

Ben yaş alıyorum. Yaş aldıkça da tüm kötü ve olumsuz şeylerin yanı sıra güzeliklerin, başarı hikayelerinin izleyicisi oluyor, tadına varıyor, mutluluk duyuyorum.

Şu aralar koltuğumun altında gösterim günlerini beklenen Türk filmleri listesi.

Niyetim onları mümkün olduğunca sinemada yakalamak. Yılar sonra yeniden altın çağına hızlı bir girişgah yapan Türk Sinemasının sadık bir izleyicisi olabilmek.

Açık Radyo demişken, yılarca en sevdiğim program olan Jazz Standartları anısına, kainatın tüm seslerine, renklerine ve titreşimlerine bir jazz standardı gönderiyorum ben de o zaman...

Jazz dinlemek istemeyenlere de kısa bir film, kıssacık bir film...

kaş, bu kadar güzelleşmeye hakkın yok-3

2010-09-08T12:36:00.000+03:00

kaş, bu kadar güzelleşmeye hakkın yok-2

2010-09-08T12:17:00.002+03:00

Her ne kadar Alaçatı'nın bir benzerine dönüşmüşse de, Alaçatı da çok güzel ama değil mi?
O halde güzelle benzeşmenin hiç bir sakıncası yok.

kaş, bu kadar güzelleşmeye hakkın yok-1

2010-09-08T12:12:00.001+03:00

gün battıktan

2010-09-01T15:45:00.001+03:00

gün iyice battıktan sonra ise, bir anda kesilen elektrikler önce bizi hafifçe sinirlendirse de gözlerimizi gökyüzüne çevirdiğimiz anda inanılmaz bir cümbüş ile karşılaştık.

Hayatımızda görmediğimiz kadar cümbüş, gözümüzü kısacak kadar ışık ve ışıltı. Binlerce, milyonlarca, milyalar,trilyonlar,sonsuzlar kadar yıldız...

Belki bilinçli bir elektrik kesintisiydi. Çünkü o gün öyle bir güne denk gelmiştik ki;

meteor yağmuruna...

Biz ise günlerin gecelerin romantikliğine eş bir isim olsun istedik. Yıldız kayıyor dedik, hatta yıldızlar...

Ve her seferinde bir dilek tuttuk, her seferinde, her seferinde...

gün batmadan kekova

2010-09-01T14:14:00.000+03:00

gün batarken .....................
lila downs..............

gündoğmadan kekova

2010-09-01T14:03:00.001+03:00

kekovada kale köyde güne başlarken.....

bu duruluğa en çok yakışan....

İnadım inat

2010-08-30T12:38:00.002+03:00

30 Ağustos itibari ile Ağustos bitti diyebilir miyiz?

Sanırım evet.
Peki ya sıcaklar?
...

Yaz sıcaklarında çok az çalışıp çok denize girdim, çok misafirim geldi, denize onlarla birlikte de girdim.

Yedik, içtik, sohbet edip dertleştik. İçimiz serinledi peki ya dışımız?

Hayır, aksine akdenizin hamam gibi suyunda oyalandık durduk.

Ancak ben bu süreçte, çocukluğumun bakire sularının benzeri sularda yüzdüm bu yaz. Nasıl geçmişte Kaş'ta ayağımın altındaki tarihi kalıntı bir taşa basıp sonra zıplayıp kendimi sulara attıysam, bu yaz da adını çokça duyduğum ama bir türlü gitmediğim "kekova" "kale köy"de sanki daha önce kimsenin adımını atmadığı sular gibi duran sularda yüzdüm.

Çok iyi, çok arınmış, çok mutlu hissettim.

Döndüğümde ise ne adrasan, ne çıralı hele hele antalya plajları bana hiç mi hiç temiz hiç mi hiç cazip gelmedi.

Böyle olunca da yazı bitirmeye karar verdim. O bu sene hiç bitmeyecek gibi dursa da.

Beyaz, pembe, sodalı sodasız şaraplara veda ettim.

Artık kırmızı şarap açıyorum kendime. Bir de çay demliyorum sıklıkla.

Pembe panjurlarımı indirip, müziğimi açıp serin güzel günlerin gelmesini bekliyorum inatla.

sahil günlüğü...

2010-08-06T13:02:00.002+03:00

Sıcaklar çok fena. Hem de her yerde. Kaçacak hiç bir delik kalmamış gibi.

Ya da akşamın çokmesine az kala iyice serinlemiş çakıllardan, denizden, ha bir de beyaz şaraptan başka hiçbirşey insanın içini serinletmeyecek gibi.

Beyaz şarapla sodayı karıştırdınız mı hiç?
Ucuz ama içimi güzel bir şampanya gibi...

Biraz soğuk beyaz şarap, biraz soğuk soda ve bolca da buz. Yıllardır vazgeçemediğim bir yaz içeceği.

Şerefe...

yazlık noel baba kışlık noel baba

2010-08-04T14:55:00.004+03:00

Sanırım 8 yaşındaydım, şimdi 37 yılı devirdiğim düşünülürse, hesabı siz yapın artık. İşte o kadar yıl önceydi. Kapısı bacası olmayan, hatta taştan merdivenleri bile tahrip olmuş noel baba kilisesini ziyaret ettiğimizde, bu ne biçim noel baba demiştik. Böyle noel baba mı olur?

O zamanlar Sam amca ile bu denli haşır neşir olmamamıza rağmen yine de bir fikir sahibi etmişler bizi Noel baba ile ilgili olarak.

Bugünse, kırık merdivenler üzerine çelik bir platform uygulanmış ve kapısız bacasız St. Nicholaus Kilisesinin eşiğinden ancak ve ancak müze kartımızı ya da belli tutarda bir parayı uzatarak girebiliyoruz. Eskiden çoluk çocuk cirit attığımız mekan ciddi bir inanç tapınağına dönüşmüş. Öyle ki başımı örtsem mi, saygısızlık etmiş olmayayım diye bile düşündüm, ( ne farklı bir inanca, ne farklı bir dile, ne farklı bir kültüre, ırka, hatta düşünceye, görüşe, fikre, akla ve hatta izana tahammülü kalmamış insanlar güruhunun yaşadığı bir ülkeye çevrilmiş günümüz Türkiyesinin nadide bir ferdi olarak)** kalabalık rus ortodokslarını alı al moru mor baş örtüleri ile görünce.

Sumru boş boş bakındığı kilisede en nihayetinde sevimli bir oğlan çocuğunu gördüğünde takındığı heyecanın aynını, kilisenin etrafında bulunan hediyelik eşya dükkanları önündeki devasa kışlık noel baba heykellerini görünce de takındı. Bu incik boncukları ordan. Koluna taksın diye aldık ama o ayağına uygun gördü.

**P.S....oh be rahatladım. efenim bu bölüm artık her yerde alıntısını, videosunu, zartunu zurtunu görmekten bıktığım nihat genç, yılmaz özdil ve onların benzerleri klişe adamlardan bıkıp usanmama binaen ister istemez, tabiri caiz ise bir refleks olarak yazılmıştır.

Madem öyle bu bahsi geçen güruhu biraz daha çileden çıkaracak bir etnik müzikle devam edelim biz, hem de bu topraklardan...

bursa, her köşesinde kahve içmeyi sevdiğim şehir.

2010-08-03T17:27:00.000+03:00

Sonra;

sonra 2 günlük bir Bursa ziyaretimiz oldu.

Bursa, her köşesinde, ama her köşesinde kahve ve de çay içmeyi sevdiğim şehir.

Biz de öyle yaptık, şehrin her köşesinde çay içtik, kahve içtik. Sanki başka yerde aynı tadı alamayacakmışız gibi. Galiba alamıyoruz da. Bursa'nın hanlarında içtiğimiz çayların kahvelerin tadı bir başka bizim için.

Bir de Bursa İKEA'yı gezdik. Çok lazımmış gibi. Bir yıldır eksik kalmıştık ya....

Marmaradan beri gelelim, güneyliyiz ya artık, güneyin batısına gidelim biraz da dedik. Bir hemşerimizi, Sumi'nin de ısrarı ile Noel Babayı gezip görelim istedik. Ancak Sumru'ya gezip gördüğümüz Noel Babanın Noel Baba olduğuna iknada biraz zorlandık. Ben de durumu Yazlık Noel Baba ve Kışlık Noel Baba olarak ikiye ayırarak anlatmayı daha uygun buldum.

İstan/bullshit İstan/balbadem

2010-08-03T14:23:00.015+03:00

Bir zamanlar İstan/bullshit diye, bana kalırsa kendilerinin martval okudukları, istanbullu ecnebilerin çıkardığı bir dergi vardı. Yoksa hala var mı?

Bu dergiyi o dönem isminden ötürü hafif bir kınama ile ve ne yalan söyleyeyim aynı zamanda bir beğeni ile okur giderdik. Nedeni belliydi. İstanbul bizim için İstan/balbadem idi.

Sevgili arkadaşım, yaz rehavetine mi kapıldın, diye sorduğunda; "asında yoğunluktan yazamıyorum, bir oradayım bir burada", diye bile yazamadım. Bir ay sonra ise bahsettiği yaz rehavetinden...

Neticede hızla geçip gitmiş iki ay.

Elde ne var?
Haziran sonu bir İstanbul ziyareti.

Daha renkli ve daha akıl almaz kalabalıkta bir İstiklal caddesi, daha çok özlenmiş dostlarla sımsıcak sohbet dolu dakikalar, daha çok küresel ısınmadan müzdarip, buharlanmış ve sonra yere yağmur olarak düşmüş İstanbul havası ve çoktan unutup gittiğimiz bir hengame.

Ama ben bu kentin hengamesinde bir süpriz gibi insanın karşısına çıkıveren mola yerlerini severdim oldum bittim. İstanbul'u terki diyar etmeden keşfetmiştim Badem'i. İsmi minicik bir levhada bile yazmayan Badem'i. Bomonti karakoluna varmadan önce caddenin sağa kıvrıldığı köşede bir ev rahatlığı ile az sayıdaki konuklarını, hem de aynı masada ağırlayıveren Badem'i. Canım arkadaşımın ofisinin hemen karşısındaki Badem'i. Bu vesile ile nefis yemeklerini hüplettim, kahvesini yudumladım. Üzerinize afiyet.

Sonrası ne mi?

Sonrası... Balla badem.

turuncu günler

2010-06-17T13:19:00.004+03:00

burada turuncu günler başladı.
sarının içinde kırmızıya çalan turuncular var.
yani demem o ki sıcaklar yangın yeri gibi.
murathan "yaz geçer yine gelir" derken, hasreti bu denli sıcaklara değildi sanırsam.

sevgili beste, leoşunu öyle tatlı fotoğraflamış ki, ben de fotoğraf klasöründeki bu fotoğrafı koymadan edemedim.

miniminnacıklar, minicik ayakları ile pedalları pek bi gururla çeviriyor.

bugün.

2010-06-16T11:36:00.001+03:00

bugün sütlü kahve kıvamında bir gün.
içimi ılık, içimi yumuşak, içimi tatlı.
bugün sanki,
sanki,
bir yıl daha yıllanmış gibi...

cuma-cumartesi-pazar ve hatta pazartesi

2010-06-08T14:44:00.006+03:00

çıralı çok bozuldu çok, artık bir banka bile var orada diyordu, 2006 yılında üsküdarda kutu gibi evimizdeki yan komşumuz.
bizse kulaklarımıza inanmıyor, vah vah vah vah çekiyorduk.
ancak aylardan mart - nisan gibi uğradığımızda evet yapılaşmada artış görmekle birlikte, çıralıyı yine enfes mi enfes bulduk.
banka ya da otobüsten bozma banka göremedik ki, anlaşılan yazın kızışmasını bekliyorlar.

ve fakat benim kuzenin orada, çıralının dibinde, en en dibinde, sırtını dağlara yaslamış bir vahası var ki, görülmeye değer.
doğaya saygılı, keyiflere gıcır.

gel gör ki kardeşim, bir insan doğanın dinginliğinde bu kadar mı tedirgin olur.
içi her daim vıcır vıcır, huzursuz, zihninin çenesi düşük bir zat bu kadar mı ağaçtan evlerdeki kurtların kemirmeleri ile kemirilir, kuşların ıslıklarına kulak kabartır, horozların sabah ezanından önce kaç kez öttüğünü sayar, hindilerin sabah ezanından sonra mutfak bölümünü talan edişini dinler, hem de tüm gece boyunca...
üstüne üstlük sabaha bu kadar tazelenmiş uyanarak.

(sumi saz çalarken)

son fotoğraf ne alaka derseniz, yeni saçlarım ve çıralının pek bir tazelediği "en son" ben.
n

teşekkürler hayat

2010-05-26T13:21:00.007+03:00

sabah işe varmazdan, kahve yudumlamazdan önce ne yapmak gerek diye sordum?
güzel bir günü daha da güzel kılmak için ne yapmak gerek?
hayatımı, hayata açılan penceremi anneanneye teslim ettikten hemen sonra.
çarşamba çiçeklerinin önünde dikilmek, hangisini alayım diye düşünmek, çiçeklerini tasnif ederken, 15 gün dayanır - 1 hafta dayanır notları düşen çiçekçiye, bir yıl dayanır notu için, nasıl yani demek?
kurumaya müsait bu çiçeklerden mor ve beyaz olandan iki demet almak.
sonra, ama ben bir yıl aynı çiçeklere bakamam ki deyip, yanısıra pembelere dadanmak ve dayanamayıp onlardan da almak.
picasayı açınca, hayatımın penceresinin yüzünü, bütün güzel halleri ile kendi kendine koca bir klasörde tasniflendiğini görmek.

dert, sıkıntı, acı çok. bunlara kayıtsız kalmak, senin başına gelmese bile, çok çok zor.

ama ben bugün yine de hayata küçük bir teşekkür edeyim istedim.